ชายหนุ่มเดินไปที่เตียง ถอดรองเท้าบู๊ทและถุงเท้า ตามด้วยเสื้อเชิ้ต กางเกงตัวนอกและใน จากนั้นจึงสอดกายลงนอนใต้ผ้าห่ม ปิดม่านดำสนิทที่ล้อมเตียงจนมิดชิดจนภายใจมืดมิดไร้แสงสว่าง

เขาหลับตา นึกถึงช่วงเวลาที่เต้นรำกับแกเบรียลล์ แววตาของเธอยามมองเขา เธอรู้จักเขา...อาจจะจำเขาได้ด้วยซ้ำไป นี่ถ้าไม่มีเหตุการณ์วุ่นวายจากเด็กน้อยและพ่อล่ะก็ ป่านนี้เขาอาจจะอยู่กับเธอก็ได้ เขาสังเกตเห็นสีหน้าปวดร้าวของเธอ และจับตามองตามเช่นเดียวกับแขกเหรื่อคนอื่น ขณะซุทเธอร์แลนด์ผลักไสทั้งคู่ออกไปจากงาน

แกเบรียลล์ของเขาคือแม่มด มิน่าล่ะเธอถึงมีพลังพิเศษสามารถอ่านความคิดเขาได้

อยากรู้นักว่าเธอมีพลังพิเศษอะไรอีก แล้วใช้พลังที่ว่าพาตัวเองหนีออกจากงานบอลหรือไม่ วินาทีหนึ่งเธอยังอยู่ในงาน ทว่าวินาทีถัดมาก็หายตัวไปเสียแล้ว

หลังจากผ่านมาหลายศตวรรษ ผ่านเดือนวันอันเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด บัดนี้เขาคิดว่า เขาพบตัวภรรยาอีกครั้งหนึ่งแล้ว

เพียงเพื่อที่จะสูญเสียเธอไป

แต่เขาจะตามหาเธอให้เจออีกครั้ง เขาจะต้องตามหาเธอจนเจอ

แดเรียสพยายามเพ่งสมาธินึกถึงหน้าเธอ ก่อนส่งข้อความที่พยายามส่งหาครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากเจอหน้ากัน มาหาข้าเถิด แกเบรียลล์ ข้าไม่มีวันทำร้ายเจ้า ขอให้ข้าได้ดูแลเจ้า ได้แสดงให้เห็นว่าระหว่างหญิงและชายนั้นสามารถทำสิ่งใดร่วมกันได้บ้าง

ในมโนภาพ เขาจุมพิตเธอแผ่วเบาเฉกเช่นเดียวกับเมื่อตอนหัวค่ำ และเธอก็ตอบสนองอย่างกระตือรือร้น สองแขนวาดโอบแผ่นหลังเธอที่สะท้านน้อยๆ เขาเองก็เช่นกัน แกเบรียลล์ยังบริสุทธิ์ ไม่เคยผ่านมือชายใดและเฝ้ารอคอยให้ใครสักคนเข้าไปสำรวจ

เขาจะเป็นคนแรก...และหวังใจว่าจะเป็นคนสุดท้ายด้วยเช่นกัน